สมัยเรียนฉันกับเพื่อนอีกคนมักเข้าร้านกาแฟอยู่บ่อย ๆ จนเราต่างมีฉายาเป็นของตัวเองตามเมนูที่เราชอบสั่งเป็นประจำ มอคคากับอเมริกาโน  ตอนเด็กเคยจิบกาแฟที่ผู้ใหญ่ชงไว้สักสองสามครั้ง แต่มากินเป็นเรื่องเป็นราวก็ตอนโตแล้วเนี่ยล่ะ แอบดีใจว่าตัวเองกินแล้วไม่ใจสั่นหรือปวดหัว แถมยังพลอยชอบกาแฟดำไม่ใส่น้ำตาลตามเพื่อนด้วย เลยรู้สึกว่าเราก็คอกาแฟกับเค้าเหมือนกัน

พอเรียนจบก็ห่างหายจากการกินกาแฟไปหลายปี พอรู้ตัวอีกทีกลายเป็นว่ากินกาแฟแล้วใจสั่น อาจเป็นเพราะเวลาอร่อยฉันมักดื่มแป๊บเดียวหมดหรือเปล่า ไม่ได้นั่งละเลียดเหมือนเมื่อก่อน คิดดูอีกทีจริง ๆ แล้วฉันคงไม่ได้ชอบกาแฟมากหรอกแต่ชอบบรรยากาศการดื่มกาแฟมากกว่า เหมือนสำนวนนักเขียนจีนที่ว่า “ไม่ได้ชอบดื่มสุรา แต่ชอบบรรยากาศการร่ำสุรา” (ถ้อยคำที่ถูกพูดว่ายังไงนะ ใช่คำพูดของโกวเล้งหรือเปล่า ใครรู้ช่วยบอกหน่อยนะคะ)

นอกจากกาแฟที่มีคนรักเท่าผืนหนัง คนชังเท่าผืนเสื่อแล้ว ทุเรียนก็คงจัดอยู่ในกลุ่มเดียวกัน มีทั้งคนโปรดปราน และคนเกลียดเข้าไส้  ฉันอยู่พวกหลัง ไม่ชอบกลิ่นและไม่กินเด็ดขาดทั้งที่ฉันกินพืชผักทุกอย่างที่ใครว่าเหม็นหรือขม เคยลองกินอยู่สองสามครั้งเพราะเห็นคนในบ้านกินกันเอร็ดอร่อยเหลือเกิน โดยเฉพาะแม่ ความพยายามไม่เป็นผล หลังจากนั้นแม่เรียกให้กินกี่ครั้งก็บอกปัด

แต่แล้วอาทิตย์ก่อน “เอ๊ะอะไรหอม ๆ” น้าถือทุเรียนเข้ามา ฉันก็มองน้ากินตลอดและเอ่ยปากขอชิมเอง “อีม รสชาติดีนะ”  ฉันเปลี๊ยนไป๋.....

กินเสร็จเข้าห้องน้ำ อึม โล่ง สบาย ความคิดเลยบรรเจิดว่า...

 ตัวเราเองเปลี่ยนไปแบบไม่มีเหตุผล นับประสาอะไรกับการคาดคั้นหาเหตุผลจากคนอื่น “ทำไมเธอเปลี่ยนไป”  บางครั้งเราก็หาเหตุผลให้กับทุกอย่างไม่ได้ หรือถึงจะรู้สาเหตุไปก็อาจไม่ช่วยให้เราผ่านความทุกข์จากการเปลี่ยนแปลงที่เกิดขึ้นได้ สิ่งที่ดีที่สุดคือยอมรับความเปลี่ยนแปลงนั้น ยอมรับว่าไม่มีอะไรจีรังยั่งยืน

Color Beat

White say being weak sometimes is alright.

Tell what I feel is fine

I know but not realize

So black win this game tonight.

I wanna believe in White

On the other hand, I’m hooked on Black side.

Black teach me to be strong.

It’s wrong to be fragile.

Stop my tongue to call to heal

Leave magic in shadow field.

I try to resist Black.

Still try….